کرکه لنگه
خیلی سالون بو گوتیم
اخ ببون ئی درازه زمسون تومونه بون بهار بیای
بهار بیای سیاه ابرون کوه توکالی جی جدربشون سیاه سونی سر بشون
گول افتوب خو گولا فپاچونه سیاه دل ورف عمره بسوجونه
خیلی سالون بو گوتیم
اخ ببون او روز ببون سبزه سونی سفیده اسب سوار
اسمان گورگور امرا امی چشم وگوشه را ئی ملک دونه بشونه دونه چشمه بزنه
چشمه جا تیش ورسه تیش توک زوپه ببون زوپه رنگا گیره سبز
سبز اییه ره قدبکشه امی قد قلم نبو سبزه سونی قلمه قد و بینیم
خیلی سالون بو گوتیم خیلی سالون بو خوسیم
خیلی سال اخ بکشیم خیلی سال داغ بچشیم
تا ئی پیش سالو مان اییه جی یه دسته مرد ورسان
بگوتند
امو کی اییه ره اخ کشیم داغ چشیم
امو کی نانجه داریم سبز سونی بداریم
نوا بیسیم زمسون خوره ره تومونه بون بهار ببه
امو وا اوشونی کی امی جور زمسون چنگال مین اسیر بون
خودشه همدسابوناجی زمسونه خودستونه جی خودشونه ملک جی بیرونا کودن
بهار تخت بنه شانن اوره ره
امو وا اوشونه کاره اییه ره کاردوسیم
نوا اییه ره بنشیم تا بپوسیم
امو وا اوشونو جور که الون دل دل جم سبزه سونی جون بزان کشا گیتن
کس کساکیم همدسا بیم امی ملکا راه هانه تا کوه توکالی پی بگیریم
پارو فراهم بکنیم راه هانه ورف همه پارو بزنیم
برسیم کوه توکالی خوجونه نیم تنه پارو دیپیچیم
پارونه امبسه ابرونه میانی پیچادیم
ابرونه روییه بیاریم روییه بیارداکا همه ویبیجانیم
گوله افتوبه گولا فپاچانیم سیه دل ورفه عمره بسوجانیم
زمسونه اییه ره گلا کنیم زمسوننه سونی تلا کنیم
امی ایو ایو خوندشه میون بهار تخت بنشانیم اییه ره
سبزسونی وراکونیم همه ره
ئی مردون هر کسونی گه بیدان ئی گبونه بوگوتن
هر کسونم گه نیدان پیغام بدان
بنوشتن در و دیفاره بزن
که خواسن امه ره واخبا کونن امه ره همدس بکونن کی نبو کی نبو
چه بکودان خودشون دست بکار ببون
تازه ئی ملکی جی تا کوه توکالی راه هانه پی گیتی بون
کی بیگیت سیاه زمسون ایشونه
سرمائی فیپید همه جونه بیپیچانی دسونه بشکنی پاروکونه
وابی لاشکانی پاهانا تا وارگنت کمرونه
خلاصه ئی مردون پیش نبردن کارونه اما چی
ایشون کار امه ره یه پرا واخبا کود
زمسون شناختنه اییه ره فوکود
سال و مان زمسونه میانا ایتو بشوند
موردیم یه خورده واخبا بون
تا هفت هشت سال بگذشت
بفهمسیم کی ایشونه نیم کارا وا سر گیتند
همه کس کسا گیتیم همه همدس بگیتیم
امی ئی ملکه جی تا کوه توکالی راه هانه پی بگیتیم
پارو فراهم بگودیم پارو بزایم پارو بزایم
گرم پارو زنی بیم که زمسون چکرا پید امه ره
پیش دوارونه فی چی پسا گنت پس دوارونه سفرا
ئی میان امو او مردونه داره دسته دئیم پیشا کینو برفانه پارو زنن
امی پارو زنه ره نهیب زنن پشت به پشت هم بدایم
ورفانا پارو بزایم پارو بزایم پارو بزایم برسیم کوه توکالی
ابرونه روییه بیاردیم ویبیجانیم گوله افتوبه گولا فپاچانیم
سیاه دل ورف عمره بسوجانیم بهاره ره تخت بنایم ئی ملک مین
زمسون اییه جی درا گودییم زمسونه سونه سرا گودییم
کی بیای گول بهار بیای او اسب سوار می پسرانه دوترانه بگم
زمسون وقتی وریت بهار اییه ره وقتی دپیت بوما او اسب سوار
اسمان گور گور همرا امی چشم و گوشه را ئی دیار دونه بوشوند
دونه اییه ره چشمه بزا چشمه جا تیش ورسا تیش توک زوپه ببو
زوپه خواست رنگاگیره سبز سبزاییه ره قد بکشه این بجور سبزسونی رنگه بینیم
جای سبز کرکه لنگه دربوما جای سبز کرکه لنگه در بوما
پنج شیش ماهه که ئی حاله روز دمغا کوده امه ره
یاد پارو زنی بی رمقا کود امه ره
دس ودیل شاد امی شی بکار نشون
پا رضا بو کرکه لنگه ده کنار نشون
ندونیم الونه چی بکونیم اییه ره
جیر ریشه جور هم سبیل ندونیم کورا فوکونیم شکره
امو اییه ره سبز خواستیم کرکه لنگه چی چی بو امه ره دامن گیرا بو
الون امه ره او مردونه داردسته امید دیهند
دمغا بون نداره
امو وا الون مرد بیبیم مردون جور کار بکونیم کوردانه جور
چشم گوشا واکنیم نگذاریم افتوب پیشه ره سیاه ابر وگیره
افتوب اییه ره بمیره چره گی همه دونیم کرکه لنگه بی ریشای
بی ریشه افتوب پیش خوره دپلاسکه میره
منه کی افتوب پیش بی ریشه پا بگیره
بله پسر بله دوتر راستا گون
الون وا امو هرجوری ببون افتوبه ئی ملک زنده بداریم
افتوبه وا ئی ملک زنده بداریم افتوبه وا ئی ملک زنده بداریم.
کرکه لنگه یک نوع قارچی که سرش پهن نیست. سرقارچ بلند ولبه لبه دار است.
این شعررا شاعر زنده یاد ما سال 1368بصورت نوار با صدای خودش بیرون داد
خیلی سالون بو گوتیم
اخ ببون ئی درازه زمسون تومونه بون بهار بیای
بهار بیای سیاه ابرون کوه توکالی جی جدربشون سیاه سونی سر بشون
گول افتوب خو گولا فپاچونه سیاه دل ورف عمره بسوجونه
خیلی سالون بو گوتیم
اخ ببون او روز ببون سبزه سونی سفیده اسب سوار
اسمان گورگور امرا امی چشم وگوشه را ئی ملک دونه بشونه دونه چشمه بزنه
چشمه جا تیش ورسه تیش توک زوپه ببون زوپه رنگا گیره سبز
سبز اییه ره قدبکشه امی قد قلم نبو سبزه سونی قلمه قد و بینیم
خیلی سالون بو گوتیم خیلی سالون بو خوسیم
خیلی سال اخ بکشیم خیلی سال داغ بچشیم
تا ئی پیش سالو مان اییه جی یه دسته مرد ورسانبگوتند
امو کی اییه ره اخ کشیم داغ چشیم
امو کی نانجه داریم سبز سونی بداریم
نوا بیسیم زمسون خوره ره تومونه بون بهار ببه
امو وا اوشونی کی امی جور زمسون چنگال مین اسیر بون
خودشه همدسابوناجی زمسونه خودستونه جی خودشونه ملک جی بیرونا کودن
بهار تخت بنه شانن اوره ره
امو وا اوشونه کاره اییه ره کاردوسیم
نوا اییه ره بنشیم تا بپوسیم
امو وا اوشونو جور که الون دل دل جم سبزه سونی جون بزان کشا گیتن
کس کساکیم همدسا بیم امی ملکا راه هانه تا کوه توکالی پی بگیریم
پارو فراهم بکنیم راه هانه ورف همه پارو بزنیم
برسیم کوه توکالی خوجونه نیم تنه پارو دیپیچیم
پارونه امبسه ابرونه میانی پیچادیم
ابرونه روییه بیاریم روییه بیارداکا همه ویبیجانیم
گوله افتوبه گولا فپاچانیم سیه دل ورفه عمره بسوجانیم
زمسونه اییه ره گلا کنیم زمسوننه سونی تلا کنیم
امی ایو ایو خوندشه میون بهار تخت بنشانیم اییه ره
سبزسونی وراکونیم همه ره
ئی مردون هر کسونی گه بیدان ئی گبونه بوگوتن
هر کسونم گه نیدان پیغام بدان
بنوشتن در و دیفاره بزن
که خواسن امه ره واخبا کونن امه ره همدس بکونن کی نبو کی نبو
چه بکودان خودشون دست بکار ببون
تازه ئی ملکی جی تا کوه توکالی راه هانه پی گیتی بون
کی بیگیت سیاه زمسون ایشونه
سرمائی فیپید همه جونه بیپیچانی دسونه بشکنی پاروکونه
وابی لاشکانی پاهانا تا وارگنت کمرونه
خلاصه ئی مردون پیش نبردن کارونه اما چی
ایشون کار امه ره یه پرا واخبا کود
زمسون شناختنه اییه ره فوکود
سال و مان زمسونه میانا ایتو بشوند
موردیم یه خورده واخبا بون
تا هفت هشت سال بگذشت
بفهمسیم کی ایشونه نیم کارا وا سر گیتند
همه کس کسا گیتیم همه همدس بگیتیم
امی ئی ملکه جی تا کوه توکالی راه هانه پی بگیتیم
پارو فراهم بگودیم پارو بزایم پارو بزایم
گرم پارو زنی بیم که زمسون چکرا پید امه ره
پیش دوارونه فی چی پسا گنت پس دوارونه سفرا
ئی میان امو او مردونه داره دسته دئیم پیشا کینو برفانه پارو زنن
امی پارو زنه ره نهیب زنن پشت به پشت هم بدایم
ورفانا پارو بزایم پارو بزایم پارو بزایم برسیم کوه توکالی
ابرونه روییه بیاردیم ویبیجانیم گوله افتوبه گولا فپاچانیم
سیاه دل ورف عمره بسوجانیم بهاره ره تخت بنایم ئی ملک مین
زمسون اییه جی درا گودییم زمسونه سونه سرا گودییم
کی بیای گول بهار بیای او اسب سوار می پسرانه دوترانه بگم
زمسون وقتی وریت بهار اییه ره وقتی دپیت بوما او اسب سوار
اسمان گور گور همرا امی چشم و گوشه را ئی دیار دونه بوشوند
دونه اییه ره چشمه بزا چشمه جا تیش ورسا تیش توک زوپه ببو
زوپه خواست رنگاگیره سبز سبزاییه ره قد بکشه این بجور سبزسونی رنگه بینیم
جای سبز کرکه لنگه دربوما جای سبز کرکه لنگه در بوما
پنج شیش ماهه که ئی حاله روز دمغا کوده امه ره
یاد پارو زنی بی رمقا کود امه ره
دس ودیل شاد امی شی بکار نشون
پا رضا بو کرکه لنگه ده کنار نشون
ندونیم الونه چی بکونیم اییه ره
جیر ریشه جور هم سبیل ندونیم کورا فوکونیم شکره
امو اییه ره سبز خواستیم کرکه لنگه چی چی بو امه ره دامن گیرا بو
الون امه ره او مردونه داردسته امید دیهند
دمغا بون نداره
امو وا الون مرد بیبیم مردون جور کار بکونیم کوردانه جور
چشم گوشا واکنیم نگذاریم افتوب پیشه ره سیاه ابر وگیره
افتوب اییه ره بمیره چره گی همه دونیم کرکه لنگه بی ریشای
بی ریشه افتوب پیش خوره دپلاسکه میره
منه کی افتوب پیش بی ریشه پا بگیره
بله پسر بله دوتر راستا گون
الون وا امو هرجوری ببون افتوبه ئی ملک زنده بداریم
افتوبه وا ئی ملک زنده بداریم افتوبه وا ئی ملک زنده بداریم.
کرکه لنگه یک نوع قارچی که سرش پهن نیست. سرقارچ بلند ولبه لبه دار است.
این شعررا شاعر زنده یاد ما سال 1368بصورت نوار با صدای خودش بیرون داد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر